De Golf en de Zee

HOE KAN EEN GOLF ZICH APART VOELEN VAN DE ZEE.

 

Hoe komt het dan dat ‘IK’ claimt een individu te zijn?

En het alles rond zich verwerpt, als het andere,

met als resultaat een vijandige wereld,

en een klein angstig egootje.

Kan je zien dat dit (enkel) een keuze is?

En deze keuze in/bij jou ligt, en niet ergens daarbuiten.

MULTIDIMENSIONALITEIT EN KEUZE

Wij zijn multidimensionele wezens.

Wat betekent dit?

Wij ervaren hoofdzakelijk driedimensionaal, denken we .

Vanuit multidimensionaliteit bekeken is dit een keuze, de keuze om (enkel) driedimensionaliteit ( 3D) te ervaren. Ja zeker, het is een collectieve keuze, vandaar...maar nog steeds een keuze.

Het gevolg daarvan is dat je broers en zussen, je co-ervaarders, driedimensionale ervaringen voeden en delen met jou en jij met hen. Maar het blijft een keuze, zowel persoonlijk als collectief.

Het blijft een spelletje van kiezen.

Geven en ontvangen zijn één.

Wat jij voedt, zal jou voeden.

Het begint en eindigt steeds bij ‘jou’.

Het spelletje, de keuze, zou je ‘vrije wil’ kunnen noemen. Jij kunt ‘vrij’kiezen wat te ervaren.

Echter kan jij enkel vrij kiezen uit de keuze die jou, ons allen aangeboden wordt. Leven is de enige keuze waaruit we kunnen kiezen. Je kunt voor dood niet kiezen. Dat is onmogelijk. Leven kent geen tegenpool.

Voor dood kiezen is eigenlijk en uiteindelijk voor een nieuw , ander leven kiezen. Dat noemen we reïncarnatie. Reïncarnatie is rusten en een nieuwe keuze voor een ‘ander’ leven kiezen. Het is kiezen voor een andere vorm van leven. Het is en blijft hetzelfde leven.

Je leeft slechts 1 maal, eeuwig. Dus waarom reïncarnatie?

Maak deze fout niet! Of beter, snap de collectieve keuze: het kiezen van een andere vorm van leven, als ervaringsgebied. Het is nog steeds leven en dat blijft zo. Leven is.

Dus dood beter gedefinïerd, wordt dan: de keuze ‘veranderen van vorm’; even rusten en dan weer verder. Dat zou werkelijk, een vrije keuze zijn. En dan is het nog steeds leven.

 

We kunnen niet voor dood kiezen. Rusten ja, ophouden neen. Die keuze is er niet.

 

We kunnen kiezen een golf te zijn, leven in het leven, in de zee. Maar er is niets buiten de zee 

We kunnen kiezen uit leven of uit leven, dit leven of een ander leven, in deze vorm of in een andere vorm.

Maar geen leven, neen die keuze is er niet.

Gelukkig maar, niet !

pic17jpg

Dat is keuze. Dat is multidimensionaliteit.

De keuze is nu aan jou:

Wat kies je: het 3D ervaren zoals je het nu kent of  zijn als een bron.

Wat nodig is dan, is om je oude 3D wereld los te laten, en die zit binnenin jou; de keuze die je maakt.

 

Snap wat kiezen is, vrij kiezen.

 

2  MULTIDIMENSIONALITEIT EN LEREN

Merk jij het ook, aan jezelf , aan (je)kinderen.

Ze zijn het moe, te moeten leren uit oude statische boeken; luisteren en slikken.

Rechtstreeks leren is je verbinden met de bron en leren vanuit die bron.

Het is praten met een boom of een kat.

Het is leren samen met jouw gidsen, met engelen of andere niet fysieke bronnen.


Het is je verbinden met je andere zelf uit het verleden of de toekomst, en zelfs dat niet.

 

Het is herinneren, buiten tijd.

 

HET openbaart zich. Jij hoeft niets te doen.


Het is je verbinden met je andere zelf uit het verleden of de toekomst, en zelfs dat niet.

 

Het is herinneren, buiten tijd.

 

HET openbaart zich. Jij hoeft niets te doen.


Je kunt slechts in eenheid leren. Snap je dat?

 

De zee is alles dat is, jij bent als de zee?

Verbind je met de zee voorbij kennis, naar weten.

 

 

Je kunt niet leren als je je afsluit.

 

Een ‘IK’ leert niet echt. Hij leert kennen, vergelijken.

Het ‘IK’ zal nooit tot weten komen.

Een ego twijfelt eeuwig.

 

Vergelijken is je afsluiten voor het andere, het onbekende...schijnbaar voor jou. Het  maakt enkel een zeer beperkte  ik-visie mogelijk, een ivoren toren met een venster op de wereld , maar niet van de wereld.

‘Ik’ is de vertegenwoordiging van afscheiding.

 

Een golf die denkt dat het apart van de zee is, is niet alleen waanzin.

 

Het is gewoon niet waar en onmogelijk.

 

Het ego kan dan onmogelijk kennen wat niet bestaat.

Dit hoeft niet.

Dan is het ook nodig dat we onze driedimensionale definities van onszelf hier, die ander daar , die wereld ginds, loslaten. Muren laten verdwijnen die er nooit hebben gestaan, dan enkel door onze vrije keuze.

Die zelf gekozen collectieve definities dienen te verdwijnen, andere keuzes dringen zich op.

Waar stopt ‘ik’, waar begint ‘jij’. Zijn wij echt in ‘relatie’ als mijn zelfgekozen grens niet neergehaald mag worden.


Eenheidsbewustzijn is niet verder af dan die ene keuze.

Wij zijn toch één!