No Man is an Island 11

Korter bij huis dienen we ook nu in te zien dat we dus lerende multidimensionale wezens zijn.

Overleven was misschien ons verleden maar kan onze toekomst niet zijn.

Individuatie, de beste zijn, in voortdurende concurrentie met alles en iedereen was misschien een noodzakelijke fase om te leren ‘gezien de omstandigheden’.

Maar uiteindelijk maken wij onze eigen omstandigheden. Dit besef groeit en het individu als gescheiden van alles en iedereen, als hoogste vorm zal verdwijnen en verdwijnt nu op dit moment uit ons lerend wereldbeeld.

Dus ook in het dagdagelijkse straatbeeld zal dit verdwijnen en dit inzien en deze omwenteling ondersteunen is nu echt aan de orde.

Het beter zijn, slimmer zijn dan…. Het witter zijn, rijker zijn, mooier zijn dan is een verhaal dat zijn einde nadert.

Het ‘beter zijn dan’ wordt niet echt in vraag gesteld. Het zal geen vraag meer waard zijn. Beter dan wie of wat?

Het herkennen van de andere als deel van je-zelf is begonnen. Heftige discussies laten dit zien overal en op alle mogelijke vlakken.

Onderlinge afhankelijkheid is een feit en zal niet langer genegeerd worden.

Hoe met deze nieuwe inzichten om gaan, dat is de vraag?

Hoe ga ik om met het feit dat ik mijn eigen oorzaak ben?

Vroeger was ‘de ander’ de schuldige en werd hij/zij beschimpt en bevochten.

Meerderheid, compromis, democratie, veiligheid, overvloed, gezondheid zelfs vrede zijn ook nog al te vaak beperkende woorden en dus principes die afscheiding in zich dragen. Het kunnen ik-visies blijven.

Hoe je-zelf niet langer bevechten is de juiste vraag en instelling.

Jezelf bevechten is geheel en onvermijdelijk zelfdestructief.

Deze zelfdestructie om ons heen aanschouwen kan wreed lijken om aan te zien.  ‘IK’ is een uitstervende soort.

Het antwoord hierop is echter simpel en eenvoudig:

ik ben een andere jij,

jij bent een andere mij.